اسکله

خطی سیاه
که به دریا می‌رود.
راه نیست،
یک ضربه‌ی قلم‌موست.
ضربه‌ای خشک.
اما انتهایش
هنوز خیس است.
قایقی خالی
پهلو گرفته است.
کسی
پیاده نشده است.
در انتهای اسکله
بقچه‌ای.
گره
همان‌گونه بسته مانده است.
باران گذشت.
آفتاب گذشت.
باد گذشت.
گره
باز نشد.
کلاغی یک بار
نشست و رفت.
رنگ علف خشک
اندکی دیگر رنگ باخت.
در این میان
چند تابستان و
چند زمستان.
همه‌چیز خشک شد،
اما انتظار
خشک نشد.
کنارش
انسانی نشسته است.
چون بقچه‌ای.
بازنشده.