Artwork text
خطی سیاه
که به دریا میرود.
راه نیست،
یک ضربه است.
ضربهای خشک.
اما انتهایش
هنوز خیس است.
قایقِ رفته
از افق گذشته
و دیده نمیشود.
در انتهای اسکله
بقچهای.
گره
همانگونه بسته مانده است.
باران گذشت.
آفتاب گذشت.
باد گذشت.
گره
باز نشد.
کلاغی یک بار
نشست و رفت.
رنگ علف خشک
اندکی دیگر رنگ باخت.
در این میان
چند تابستان و
چند زمستان.
همهچیز خشک شد،
اما انتظار
خشک نشد.
کنارش
انسانی نشسته است.
چون بقچهای.
بازنشده.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی