Przystań

Jedna czarna linia wchodzi w morze. To nie droga. To jedno pociągnięcie pędzla. Suche pociągnięcie. Ale jego koniec wciąż jest mokry. Pusta łódź przybiła do przystani. Nikt nie wysiadł. Na końcu przystani leży jeden tobołek. Węzeł pozostaje związany. Przeszedł deszcz. Przeszło słoneczne światło. Przeszedł wiatr. Węzeł się nie rozwiązał. Wrona raz usiadła i odleciała. Kolor suchej trawy wyblakł jeszcze trochę. W tym czasie minęło kilka lat i kilka zim. Gdy wszystko wysychało, jedno tylko nie wyschło: czekanie. Obok siedzi człowiek. Jak ten tobołek. Wciąż nierozwiązany.