Ang Pantalan

Isang itim na guhit
Na pumasok sa dagat
Hindi daan
Kundi isang hagod
Tuyong hagod
Ngunit ang dulo nito
Ay basa pa rin
Isang bangkang walang laman
Ang dumaong
Walang sinuman
Ang bumaba
Sa dulo ng daungan
Isang balutan
Ang buhol
Ay nakatali pa rin
Dumaan ang ulan
Dumaan ang araw
Dumaan ang hangin
Ang buhol
Ay hindi nakalag
Isang uwak
Ang dumapo at umalis
Ang kulay ng tuyong damo
Ay lalong kumupas
Samantala
Ilang tag-init
At taglamig
Habang natutuyo ang lahat
Tanging ang paghihintay

Ang hindi natuyo
Sa tabi nito
May isang taong nakaupo
Parang balutan
Hindi pa rin nakakalag