İskele

Denize giren
kara bir çizgi.
Yol değil,
tek fırça vuruşu.
Kupkuru bir vuruş.
Ama ucu
hâlâ ıslak.
Boş bir tekne
yanaşmış.
Kimse
inmemiş.
İskele ucunda
bir bohça.
Düğümü
bağlandığı gibi durur.
Yağmur geçti.
Güneş geçti.
Rüzgâr geçti.
Düğüm
çözülmedi.
Karga bir kez
kondu, gitti.
Kuru ot yaprağı rengi
biraz daha soldu.

Arada
birkaç yaz,
birkaç kış.
Her şey kururken
yalnız bekleyiş
kurumadı.
Yanında
bir insan
oturuyor.
Bohça gibi.
Çözülmeden.