Stara sosna i starzec

Łódź staje się punktem. Wkrótce zniknie z oczu. Stara sosna patrzy razem z nim na morze. A jednak starzec nie wraca do domu. Bo gdy tylko się odwróci, wydaje mu się, że łódź zniknie naprawdę. Dopóki patrzy, zdaje mu się, że ona wciąż tam jest. Jakby stara sosna czuła tak samo, nie cofa gałęzi wyciągniętych ku morzu. Stare drzewo i stary człowiek wiedzą, że patrzenie jest ostatnią więzią, która strzeże tej łodzi.