Tonąc w czasie

Dom kryty strzechą zostaje na wzgórzu. Łódź unosi się na morzu. Drzewo pochyla się ku wiatrowi. Koń zwraca głowę ku małej łodzi. Człowieka nie widać. Koń czeka za niego. Nikt mu nie kazał. Serce, które długo czekało razem z człowiekiem, po prostu przeniknęło ciało. Choćby to, co odeszło, nie wróciło, patrzenie trwa długo. Czekanie polega na tym, że serce zwrócone w tamtą stronę do końca się nie odwraca. Nawet tam, gdzie człowiek już zgasł, czekanie nie gaśnie.