จมลงในกาลเวลา

บ้านมุงจากเหลืออยู่บนเนิน
เรือลอยอยู่ในทะเล
ต้นไม้เอียงไปทางลม
ม้าหันหัวไปทางเรือลำเล็ก
ไม่เห็นคน
ม้ารอแทน
ไม่มีใครสั่ง
ใจที่รอด้วยกันมานาน
เพียงซึมอยู่ในร่าง
แม้สิ่งที่จากไปจะไม่กลับมา
การมองไปทางนั้นยังเหลืออยู่นาน
การรอคอยคือการที่ใจ
ไม่อาจเก็บกลับจากทิศนั้นจนถึงที่สุด
แม้ในที่ที่คนลับหายไป
การรอก็ไม่ลับหาย