บทสนทนา

ทั้งภาพเป็นสีหญ้าแห้ง
กลางภาพมีต้นไม้ต้นหนึ่งยืนอยู่ กิ่งทุกกิ่งเอียงไปข้างเดียว เผยทิศของลมที่มองไม่เห็น แม้ตอนนี้ลมไม่พัด ความเอียงนั้นก็บอกถึงลมทุกสายที่ผ่านมา
ใต้ต้นไม้ บนเนิน มีม้าหนึ่งตัวกับคนหนึ่งที่นั่งคุดคู้
ทั้งสองอยู่ใกล้กัน แต่ไม่พูดจากัน ม้าวิ่งได้แต่ไม่วิ่ง คนลุกได้แต่ไม่ลุก ไปได้แต่เลือกอยู่ — นั่นคือใจของเพื่อน
ไกลออกไปใต้เส้นขอบฟ้า เรือลำเล็กแล่นผ่าน นกตัวหนึ่งบินต่ำ ทั้งฟ้าและทะเลจมอยู่ในแสงเดียวกัน
คนกับม้าในภาพนี้รับลมเดียวกัน อยู่ที่เดียวกัน และโค้งลงด้วยกัน
พวกเขาไม่อธิบายกันและกัน เพียงทนอยู่ด้วยกันในภูมิถิ่นและสภาพอากาศเดียวกัน
บทสนทนาไม่ได้เกิดด้วยปากเท่านั้น
การรับลมเดียวกัน การผ่านความเงียบเดียวกัน
แม้ไม่มีคำพูด นั่นก็คือบทสนทนา
บางที บทสนทนาที่ลึกที่สุด คือบทสนทนาที่ไร้คำพูด