รำลึก

ใต้ฟ้าสีเหลือง บ้านมุงจากกับต้นไม้ ม้ากับคน อยู่ในที่เดียวกัน
บ้านมุงจากนั้นเตี้ย ลมของเชจูฟาดสิ่งที่สูง บ้านจึงหมอบต่ำลงกับพื้น ไม่ตั้งตนเหนือสิ่งใด เพียงอาศัยอยู่
คนหลังโค้งอยู่นานในกำแพงหิน กำแพงไม่กั้นลม ปล่อยให้ลมลอดผ่านช่อง จึงไม่พังลง
คนในภาพนี้ก็ไม่ยึดครองที่ เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นั้น
การอยู่อาศัยไม่ใช่สถานที่ของชีวิต แต่คือท่าทางของการทนรับโลก
อ่านอย่างนี้แล้ว ชื่อภาพก็ปรากฏขึ้นใหม่: ในที่ที่ผู้จากไปเคยอยู่ ยังอยู่ต่อด้วยท่าเดียวกัน
บางที นั่นคือการรำลึก