به یاد

زیر آسمان زرد، خانه‌ی کاهی و درخت، اسب و انسان در یک جا مانده‌اند.
خانه‌ی کاهی پست است. باد ججو بر بلندی می‌کوبد؛ پس خانه بر زمین فروتن می‌خوابد. فرمان نمی‌راند؛ پناه می‌گیرد.
انسانِ پشت‌خمیده دیرگاه درون دیوار سنگی می‌ماند. دیوار باد را سد نمی‌کند. از شکاف‌ها باد را می‌گذراند، و از همین رو فرونمی‌ریزد.
انسانِ این تصویر نیز جایی را تصرف نمی‌کند. جزئی از آن جا می‌شود.
سکونت، مکانِ زندگی نیست؛ حالتِ تاب‌آوردنِ جهان است.
چنین که بخوانی، عنوان دوباره دیده می‌شود: در جایی که رفته می‌زیست، با همان حالت ماندن.
شاید یادبود همین باشد.