به یاد

زیر آسمان زرد، خانه‌ی کاهی و درخت، اسب و انسان در یک جا مانده‌اند.
خانه‌ی کاه‌پوش کوتاه است. باد ججو بر بلندی می‌کوبد؛ پس خانه نزدیک زمین می‌خوابد. فرمان نمی‌راند؛ پناه می‌گیرد.
انسانِ پشت‌خمیده مدتی دراز در محوطه‌ی دیوار سنگی می‌ماند. دیوار باد را سد نمی‌کند. از شکاف‌ها باد را می‌گذراند، و از همین رو فرونمی‌ریزد.
انسانِ این تصویر نیز جایی را تصرف نمی‌کند. جزئی از آن جا می‌شود.
سکونت، مکانِ زندگی نیست؛ حالتِ تاب‌آوردنِ جهان است.
چنین که بخوانی، عنوان دوباره دیده می‌شود: در جایی که آن‌که رفته، می‌ماند، با همان حالت ماندن.
شاید یادبود همین باشد.