Дурсгалд

Шар тэнгэрийн доор сүрлэн дээвэртэй байшин, мод, морь, хүн нэг газарт байна.

Байшин намхан. Жэжүгийн салхи өндөр юмсыг цохидог тул байшин газарт намхан шигдэнэ. Ноёрхохгүй, харин хоргодоно.

Бөгтөр нуруутай хүн чулуун хашаан дотор удаан сууна. Хашаа салхийг хаадаггүй. Завсраараа нэвтрүүлдэг учраас нурдаггүй.

Энэ зургийн хүн ч газрыг эзэгнэхгүй. Тэр газрын нэг хэсэг болно. Оршин суух нь амьдралын газар бус, ертөнцийг тэсэх биеийн байрлал юм.

Ингэж уншихад нэр нь дахин харагдана. Явсан хүний байсан газарт, түүнтэй адил байрлалтай үлдэх. Магадгүй энэ л дурсахын утга биз.