In memoriam

Pod żółtym niebem dom kryty strzechą, drzewo, koń i człowiek pozostają w jednym miejscu. Dom jest niski. Wiatr Czedżu uderza w to, co wysokie, więc dom przywiera do ziemi. Nie góruje, lecz znajduje schronienie. Człowiek o zgiętych plecach długo trwa za kamiennym murem. Mur nie zatrzymuje wiatru. Przepuszcza go przez szczeliny i dlatego nie upada. Człowiek na tym obrazie również nie zajmuje miejsca. Staje się jego częścią. Zamieszkiwanie nie jest miejscem życia, lecz postawą, z jaką wytrzymuje się świat. Odczytany w ten sposób tytuł ukazuje się na nowo. Pozostać w tej samej postawie tam, gdzie przebywał ktoś, kto odszedł. Być może na tym polega upamiętnianie.