Sa Alaala

Sa ilalim ng dilaw na langit, magkakasama ang bahay na pawid at puno, ang kabayo at tao.
Mababa ang bahay. Hinahampas ng hangin ng Jeju ang matataas, kaya yumuyuko ito nang malapit sa lupa. Hindi ito naghahari; nananahan ito.
Matagal na nananatili sa loob ng pader na bato ang taong nakayuko. Hindi hinaharangan ng pader ang hangin. Pinadaraan ito sa mga puwang, kaya hindi gumuho.
Hindi rin inaangkin ng tao rito ang lugar. Nagiging bahagi siya nito.
Ang paninirahan ay hindi lugar ng buhay, kundi tindig ng pagtitiis sa mundo.
Kapag ganito ang pagbasa, muling lumilitaw ang pamagat. Manatili sa dating kinaroroonan ng lumisan, sa gayon ding tindig.
Marahil iyon ang paggunita.