Paglubog sa Panahon

Ang bahay na pawid ay naiwan sa burol
Ang bangka ay lumulutang sa dagat
Ang puno ay humihilig sa hangin
Ang kabayo ay lumilingon sa munting bangka
Walang taong nakikita
Ang kabayo ang naghihintay para sa kaniya
Walang nag-utos dito.
Ang matagal na magkasamang paghihintay
ay tumimo lamang sa katawan.
Kahit hindi bumalik ang umalis
Ang pagmamasid ay matagal na nananatili
Ang paghihintay ay
Ang hindi pagbawi ng pusong nakaharap doon
Hanggang wakas
Kahit lumubog na ang buhay ng tao sa lugar na iyon,
hindi lumulubog ang paghihintay.