Zamana Gömülmek

Saz damlı ev tepede kalır,
tekne denizde yüzer.
Ağaç rüzgâra eğilir,
at başını küçük tekneye çevirir.
İnsan görünmez.
At onun yerine bekler.
Biri söylediği için değil.
Uzun süre birlikte beklemiş gönül
bedene sinmiştir yalnız.
Giden dönmese de
bakmak uzun kalır.
Bekleyiş,
o yana yönelmiş gönlü
bir türlü geri çekememektir.
İnsanın söndüğü yerde bile
bekleyiş sönmez.