فرورفتن در زمان

خانه‌ی کاه‌پوش بر تپه می‌ماند،
قایق بر دریا شناور است.
درخت به سوی باد خم می‌شود،
اسب سر به سوی زورق برمی‌گرداند.
انسان دیده نمی‌شود.
اسب به جای او انتظار می‌کشد.
کسی دستور نداده است.
دلی که دیرزمانی با هم انتظار کشیده
در تن نشسته است.
اگر رفته بازنگردد نیز،
نگریستن دیرزمانی باقی می‌ماند.
انتظار یعنی
دل را که به آن سوست
تا پایان نتوانی بازپس بگیری.
در جایی که انسان غروب کرده نیز،
انتظار غروب نمی‌کند.