Wegzinken in de tijd

Het huis met strodak blijft op de heuvel,
de boot drijft op zee.
De boom helt met de wind mee,
het paard keert zijn hoofd naar de kleine boot.
Er is geen mens te zien.
Het paard wacht in zijn plaats.
Niemand heeft het hem opgedragen.
Het gevoel van lang samen wachten
is alleen in zijn lichaam getrokken.
Ook als wat vertrok niet terugkomt,
blijft het kijken lang bestaan.
Wachten is
het hart dat daarheen gericht is
tot het einde niet kunnen terughalen.
Ook waar de mens is weggezonken,
zinkt het wachten niet weg.