Een wankelende horizon

Het hele beeld brandt geel.
Aarde en hemel
beven in hetzelfde licht.
Bovenaan een dunne lijn.
Dat is de horizon.

Onder die lijn
drijft een boot als een stip.
Lager
golven zwarte penseelstreken als wind,
en daarnaast hurkt een huis met strodak.
Ook een mens staat er, klein.
Hij is niet groot.
Het huis is klein, de boot ver weg.
Maar tussen alles wat wankelt
is hij, de kleinste,
het middelpunt van dit beeld.
Een mens staat altijd ergens.
Onder zijn voeten is aarde,
boven zijn hoofd hemel,
achter zijn rug waait de wind.
Als de wereld wankelt,
zweeft hij niet.
Tot het einde houdt hij grond onder zijn voeten.
Byun Shi-Ji schilderde geen landschap.
Hij schilderde een mens
die tegenover een wankelende wereld
toch blijft staan.
Ook vandaag staat ergens
iemand zo.