Een wankelende horizon

De horizon wankelt.
De maatstaf van de wereld wankelt.
Aarde, huis en boot
deinen alsof ze hun plaats kwijt zijn.
Daartussen staat een mens,
steunend op een stok.
Niet dat hij niet wankelt.
De stok vertelt het.
Omdat hij wankelt, steunt hij erop.
Maar ook in het wankelen
vergeet hij niet
waarheen hij moet kijken.

Hij volgt de vertrekkende boot niet.
Ogen die volgen wat vertrokken is,
bezwijken in de richting van het verleden.
Hij kijkt voorbij de plaats
waar de boot naartoe moet,
naar de lege horizon,
nog door niets bereikt.
De horizon is geen einde.
Het is de plek waar de zichtbare wereld
en de wereld die nog niet gekomen is
elkaar raken.
Bestaan is niet
op een vaste maatstaf staan.
Het is, ook wanneer die maatstaf wankelt,
de blik richten
niet op wat voorbij is,
maar op wat komen zal.
Ook vandaag kijkt hij
naar wat nog niet gekomen is.
Dat kijken
houdt hem overeind.