เส้นขอบฟ้าที่สั่นไหว

เส้นขอบฟ้าสั่นไหว
มาตรวัดของโลกสั่นไหว
แผ่นดิน บ้าน เรือ
ล้วนกระเพื่อมราวหลุดจากที่ของตน
ท่ามกลางนั้น
ชายคนหนึ่งยืนค้ำไม้เท้า
ไม่ใช่ว่าเขาไม่สั่นไหว
ไม้เท้าบอกไว้เช่นนั้น
เพราะสั่นไหว จึงต้องค้ำ
เพียงแต่ในความสั่นไหว
เขาไม่ลืม
ว่าต้องมองไปทางไหน

เขาไม่ตามเรือที่จากไป
ดวงตาที่ตามสิ่งที่จากไป
ย่อมทลายลงทางที่ผ่านพ้น
สิ่งที่เขามอง
คือพ้นจากที่ที่เรือจะไป
เส้นขอบฟ้าว่างเปล่า
ที่ยังไม่มีสิ่งใดไปถึง
เส้นขอบฟ้าไม่ใช่จุดจบ
แต่คือที่ที่โลกซึ่งมองเห็น
กับโลกที่ยังมาไม่ถึง
มาบรรจบกัน
การดำรงอยู่
ไม่ใช่การยืนบนมาตรวัดที่แข็งตัว
แม้มาตรวัดจะสั่นคลอน
ก็ตั้งสายตา
ไม่ใช่ไปทางที่ผ่านพ้น
แต่ไปทางที่กำลังจะมา
วันนี้เขาก็ยังมอง
สิ่งที่ยังมาไม่ถึง
การมองนั้นเอง
ที่ทำให้เขายืนอยู่ได้