Artwork text
เส้นขอบฟ้าสั่นไหว
มาตรวัดของโลกสั่นไหว
แผ่นดิน บ้าน เรือ
ล้วนกระเพื่อมราวหลุดจากที่ของตน
ท่ามกลางนั้น
ชายคนหนึ่งยืนค้ำไม้เท้า
ไม่ใช่ว่าเขาไม่สั่นไหว
ไม้เท้าบอกไว้เช่นนั้น
เพราะสั่นไหว จึงต้องค้ำ
เพียงแต่ในความสั่นไหว
เขาไม่ลืม
ว่าต้องมองไปทางไหน
เขาไม่ตามเรือที่จากไป
ดวงตาที่ตามสิ่งที่จากไป
ย่อมทลายลงทางที่ผ่านพ้น
สิ่งที่เขามอง
คือพ้นจากที่ที่เรือจะไป
เส้นขอบฟ้าว่างเปล่า
ที่ยังไม่มีสิ่งใดไปถึง
เส้นขอบฟ้าไม่ใช่จุดจบ
แต่คือที่ที่โลกซึ่งมองเห็น
กับโลกที่ยังมาไม่ถึง
มาบรรจบกัน
การดำรงอยู่
ไม่ใช่การยืนบนมาตรวัดที่แข็งตัว
แม้มาตรวัดจะสั่นคลอน
ก็ตั้งสายตา
ไม่ใช่ไปทางที่ผ่านพ้น
แต่ไปทางที่กำลังจะมา
วันนี้เขาก็ยังมอง
สิ่งที่ยังมาไม่ถึง
การมองนั้นเอง
ที่ทำให้เขายืนอยู่ได้
Key context
พยอน ชี-จี เป็นจิตรกรเกาหลีสมัยใหม่และร่วมสมัย ผู้มองภูมิภาวะ Fūdo ของเชจูไม่ใช่ฉากหลัง แต่เป็นเงื่อนไขของการดำรงอยู่ ความโดดเดี่ยว การรอคอย ลม และสีของหญ้าแห้ง ก่อรูปเป็นสมัยใหม่นิยมเกาหลีแบบท้องถิ่น-สากลที่หยั่งรากในสถานที่และเปิดสู่โลก