เส้นขอบฟ้าที่สั่นไหว

ทั้งภาพลุกไหม้เป็นสีเหลือง
ทั้งแผ่นดินและท้องฟ้า
สั่นไหวในแสงเดียวกัน
ด้านบนมีเส้นบางเส้นหนึ่ง
นั่นคือเส้นขอบฟ้า

ใต้เส้นนั้น
เรือลำหนึ่งลอยอยู่ราวจุดเล็ก
เลื่อนสายตาลงมา
รอยพู่กันดำกระเพื่อมดั่งลม
ข้าง ๆ บ้านมุงจากหลังหนึ่งหมอบอยู่
คนหนึ่งยืนอยู่ตัวเล็ก ๆ
เขาไม่ใหญ่
บ้านก็เล็ก เรือก็ไกล
แต่ท่ามกลางสิ่งที่สั่นไหว
ผู้เล็กที่สุดคนนั้น
คือศูนย์กลางของภาพนี้
มนุษย์ยืนอยู่ที่ไหนสักแห่งเสมอ
ใต้เท้ามีแผ่นดิน
เหนือหัวมีท้องฟ้า
เบื้องหลังมีลมพัด
เมื่อโลกโซเซ
เขาไม่ลอย
เขายังเหยียบแผ่นดินอยู่จนถึงที่สุด
บยอนชีจีไม่ได้วาดทิวทัศน์
เขาวาดมนุษย์ที่ยังยืนอยู่
ต่อหน้าโลกที่สั่นไหว
วันนี้ ที่ไหนสักแห่ง
ใครบางคนก็ยืนอยู่เช่นนั้น