Umuugoy na Abot-tanaw

Nag-aapoy sa dilaw ang buong larawan.
Ang lupa at langit ay umuuga sa iisang liwanag. Sa itaas ay isang manipis na guhit. Iyon ang abot-tanaw.
Sa ibaba nito, lumulutang na parang tuldok ang isang bangka. Sa mas mababang bahagi, umaalon na parang hangin ang itim na hagod ng pinsel. Sa tabi nito ay nakayukyok ang bahay na pawid. May maliit ding taong nakatayo.
Hindi siya malaki. Maliit ang bahay, malayo ang bangka. Ngunit sa gitna ng mga umuuga, siya na pinakamaliit ang sentro ng larawan.
Laging may kinatatayuan ang tao. May lupa sa ilalim ng paa, langit sa itaas ng ulo at hangin sa likuran. Kapag umuuga ang mundo, hindi siya lumulutang. Nakatapak pa rin siya sa lupa hanggang wakas.
Hindi tanawin ang ipininta ni Byun Shi-Ji. Ipininta niya ang taong nakatayo pa rin sa harap ng umuugang mundo.
Maging ngayon, sa kung saan, may taong nakatayo nang ganoon.