Chwiejny horyzont

Horyzont się chwieje. Chwieje się miara świata. Ziemia, dom, łódź kołyszą się, jakby straciły swoje miejsce. Pośrodku stoi człowiek oparty o laskę. Nie znaczy to, że on się nie chwieje. Mówi o tym laska. Podpiera się, bo się chwieje. Ale nawet w chwianiu nie zapomina, dokąd skierować wzrok. Nie goni za odpływającą łodzią. Wzrok podążający za tym, co odeszło, załamuje się ku przeszłości. Jego spojrzenie sięga dalej. Poza miejsce, do którego zmierza łódź. Ku pustemu horyzontowi, gdzie jeszcze nic nie dotarło. Horyzont nie jest końcem. Jest miejscem, gdzie świat widzialny dotyka świata, który jeszcze nie nadszedł. Istnieć to nie znaczy stać na niewzruszonej mierze. Nawet gdy miara się chwieje, trzeba podnieść wzrok nie ku temu, co minęło, lecz ku temu, co nadchodzi. On także dziś patrzy na to, co jeszcze nie nadeszło. To patrzenie pozwala mu stać.