Artwork text
Ufuk çizgisi sallanır.
Dünyanın ölçüsü sallanır.
Toprak da, ev de, tekne de yerini yitirmiş gibi dalgalanır.
Bütün bunların ortasında bastonuna dayanan bir insan durur.
Onun hiç sallanmadığı söylenemez.
Yalnızca, bu sallantının içinde bile nereye bakması gerektiğini
unutmaz.
Uzaklaşan teknenin ardından koşmaz.
Onun baktığı yer, teknenin gideceği yerin de ötesidir.
Henüz hiçbir şeyin dokunmadığı boş ufuk çizgisi.
Ufuk, son değildir.
Görünen dünya ile henüz gelmemiş dünyanın birbirine değdiği
yerdir.
Var olmak, sarsılmaz bir ölçünün üzerinde durmak değildir.
Ölçü sallandığında bile, geçip gitmiş olana değil, gelecek olana
doğru bakışını dik tutmaktır.
Sallanan bir dünyada insanın durma biçimi belki de budur.
Key context
Byun Shi-Ji, Jeju’nun Fūdo’sunu bir arka plan değil, varoluşun koşulu olarak resmeden modern ve çağdaş bir Koreli ressamdı. Yalnızlık, bekleyiş, rüzgâr ve kuru ot rengi, sanatında yerel ile evrenseli birleştiren glokal bir Kore modernizmi oluşturur.