Sallanan Ufuk

Ufuk çizgisi sallanır.
Dünyanın ölçüsü sallanır.
Toprak, ev, tekne
yerlerini yitirmiş gibi dalgalanır.
Ortalarında
bastonuna dayanan bir insan durur.
Sallanmıyor değildir.
Bastonu bunu söyler.
Sallandığı için dayanır.
Yalnız, sallantının içinde bile
nereye bakması gerektiğini
unutmaz.

Giden tekneyi izlemez.
Gideni izleyen göz
geçmişe doğru çöker.
Onun baktığı,
teknenin gideceği yerin ötesinde,
henüz hiçbir şeyin varmadığı
boş ufuktur.
Ufuk son değildir.
Görünen dünya ile
henüz gelmemiş dünyanın
birbirine değdiği yerdir.
Var olmak,
sağlam bir ölçü üstünde durmak değildir.
Ölçü sallanırken bile
geçip gidene değil,
gelecek olana
bakışını yöneltmektir.
Bugün de
henüz gelmeyene bakar.
Onu ayakta tutan,
o bakıştır.