Broedereilanden

Een lang, liggend beeld.
Overal een verbleekte aardkleur.
Eén horizonlijn
verdeelt de wereld stil.
Links een grote rots,
rechts, ver weg, nog een.
De mensen noemden deze twee rotsen
broers.
Broers die niet dichterbij kunnen komen,
elkaars hand niet kunnen vasthouden,
en elkaar hun leven lang aankijken,
met hun voeten in hetzelfde water.
Noem dit geen achtergrond.
De rots wijkt niet terug.
Zij kwam eerder dan de mens
en staat voor zijn ogen.
Geen achtergrond.
Een voorwaarde.
Voor deze kleur,
deze wind,
deze rots
wordt de mens pas mens.
De wereld is er eerst,
en tegenover haar
leert de mens zichzelf kennen.
Van die twee rotsen leren we
hoe je in dezelfde zee kunt staan,
ook als je elkaar niet kunt raken.