جزیره‌های برادر

پهنه‌ای دراز و افقی.
همه‌چیز به رنگ خاکِ رنگ‌باخته.
یک خط افق
جهان را آرام دو نیم می‌کند.
چپ، صخره‌ای بزرگ؛
راست، دورتر، پاره‌ای دیگر.
مردم این دو صخره را
برادر نامیدند.
برادرانی که نمی‌توانند نزدیک شوند،
نمی‌توانند دست هم را بگیرند،
یک عمر پا در همان آب،
به هم می‌نگرند.
این را پس‌زمینه مخوان.
صخره پس نمی‌نشیند.
پیش از انسان آمده
و برابر چشم می‌ایستد.
پس‌زمینه نیست.
شرط است.
برابر این رنگ،
این باد،
این صخره،
انسان تازه انسان می‌شود.
جهان نخست آن‌جاست،
و انسان در برابرش
خود را می‌آموزد.
نرسیدن، و با این‌همه
در یک دریا ایستادن را
از آن دو صخره می‌آموزد.