De os en de oude man

De oude man steunt op zijn stok en de os kijkt hem aan.
Een leven lang ploegden ze samen de aarde. In de lente gingen ze samen naar het veld, in de zomer verdroegen ze samen de hitte, in de winter rustten ze onder dezelfde dakrand.
Ze wisselden nooit een woord. De os kon niet spreken, de oude man was zwijgzaam.
Als de os langzamer liep, rustte de oude man als eerste. Als de rug van de oude man boog, hield de os als eerste stil.
Zo liepen ze een leven lang naast elkaar.
Nu zijn ze beiden oud. De velden zijn minder geworden, de stappen trager.
Maar ze kijken elkaar nog net zo aan als toen ze jong waren.
Dat was genoeg.