Diyalog

Bütün resim kuru ot yaprağı rengindedir.
Ortada tek bir ağaç durur. Dallarının hepsi bir yana eğilmiş, görünmeyen rüzgârın yönünü gösterir. Şimdi rüzgâr esmese de o eğim, gelip geçmiş bütün rüzgârları anlatır.
Altındaki tepede bir at ve büzülmüş bir insan vardır.
Birbirlerine yakındırlar ama konuşmazlar. At koşabilir ama koşmaz; insan kalkabilir ama kalkmaz. Gidebilecekken kalmak. Dostluğun gönlü budur.
Uzakta, ufkun altında küçük bir tekne geçer; bir kuş alçaktan uçar. Gökyüzü de deniz de aynı renge gömülmüştür.
Bu resimdeki insanla at aynı rüzgârı karşılar, aynı yerde kalır, birlikte eğilir.
Birbirlerini açıklamazlar. Yalnızca aynı yerin doğası içinde birlikte dayanırlar.
Konuşma yalnız ağızla olmaz.
Aynı rüzgârı birlikte karşılamak. Aynı sessizlikten birlikte geçmek.
Söz olmasa da bu bir konuşmadır.
Belki de en derin konuşma, sözsüz olandır.