Artwork text
Kulay ng tuyong damo ang buong larawan.
Sa gitna ay nakatayo ang isang puno. Nakahilig ang lahat ng sanga sa isang panig, hayag ang direksiyon ng di-
nakikitang hangin.
Sa burol sa ibaba ay may isang kabayo at isang taong nakayukyok.
Magkalapit sila ngunit hindi nag-uusap. Ngunit hindi hungkag ang katahimikan.
Sa malayo, sa ibaba ng abot-tanaw, dumaraan ang isang munting bangka, at mababang lumilipad ang isang
ibon. Tahimik na nakalubog ang langit at dagat sa iisang liwanag.
Para kay Watsuji Tetsurō, ang Fūdo ay hindi kapaligirang nasa labas ng tao, kundi paraan ng pagkatuklas ng tao
sa kaniyang sarili.
Ganoon din ang ipinakikita ng larawang ito.
Ang tao at ang kabayo ay tumatanggap ng parehong hangin, nananatili sa parehong lugar, magkasamang
nakayuko.
Hindi nila ipinaliliwanag ang isa't isa. Magkasama lamang silang nagtitiis sa loob ng iisang Fūdo, magkasamang
nakatayo.
Ang pag-uusap ay hindi lamang sa bibig nagaganap.
Ang magkasamang pagtanggap sa parehong hangin, ang magkasamang pagdaan sa parehong katahimikan —
pag-uusap din iyon.
Kahit walang salita, iyon ay pag-uusap.
Key context
Si Byun Shi-Ji ay isang makabago at kontemporaryong Koreanong pintor na tumingin sa Fūdo ng Jeju hindi bilang tagpuan lamang kundi bilang kundisyon ng pag-iral. Ang pag-iisa, paghihintay, hangin, at kulay ng tuyong damo ay bumubuo ng glokal na modernismong Koreano na nakaugat sa lugar at bukás sa daigdig.