Diyalogo

Kulay ng tuyong damo ang buong larawan.
Sa gitna ay nakatayo ang isang puno. Nakahilig ang lahat ng sanga sa iisang panig, ipinakikita ang direksiyon ng di-nakikitang hangin. Kahit hindi humihihip ngayon, isinasalaysay ng pagkakahilig ang lahat ng hanging dumaan.
Sa burol sa ibaba nito ay may isang kabayo at isang taong nakayukyok.
Magkalapit sila ngunit hindi nag-uusap. Kayang tumakbo ng kabayo ngunit hindi ito tumatakbo. Kayang tumayo ng tao ngunit hindi siya tumatayo. Kayang umalis ngunit nananatili. Iyon ang puso ng isang kasama.
Sa malayo, sa ibaba ng abot-tanaw, dumaraan ang isang munting bangka at mababang lumilipad ang isang ibon. Nasa iisang liwanag ang langit at dagat.
Ang tao at kabayo rito ay sumasalubong sa iisang hangin, nananatili sa iisang lugar at magkasamang nakayuko. Hindi nila ipinaliliwanag ang isa't isa. Magkasama lamang silang nagtitiis sa iisang kalikasan at buhay ng pook.
Hindi lamang bibig ang daan ng pag-uusap.
Ang magkasamang pagsalubong sa iisang hangin. Ang magkasamang pagdaan sa iisang katahimikan.
Kahit walang salita, iyon ay pag-uusap.
Marahil ang pinakamalalim na pag-uusap ay yaong walang salita.