Artwork text
Όλη η επιφάνεια έχει το χρώμα του ξερού χόρτου.
Στο κέντρο στέκεται ένα δέντρο. Τα κλαδιά του γέρνουν όλα προς τη μία μεριά,
φανερώνοντας την κατεύθυνση ενός ανέμου που δεν φαίνεται.
Στον λόφο από κάτω, ένα άλογο κι ένας άνθρωπος κουλουριασμένος.
Οι δυο τους είναι κοντά, όμως δεν ανταλλάσσουν λέξη. Κι όμως, η σιωπή δεν είναι άδεια.
Μακριά, κάτω από τον ορίζοντα, περνά ένα μικρό καΐκι, κι ένα πουλί πετά χαμηλά. Ο
ουρανός και η θάλασσα είναι βυθισμένοι ήσυχα στο ίδιο φως.
Ο Βατσούτζι έβλεπε τον φουνγκτό όχι ως περιβάλλον έξω από τον άνθρωπο, αλλά ως
τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του.
Κι αυτό που δείχνει τούτος ο πίνακας δεν είναι κάτι διαφορετικό.
Ο άνθρωπος και το άλογο δέχονται τον ίδιο άνεμο, μένουν στον ίδιο τόπο, λυγίζουν
κάτω από αυτόν με τον ίδιο τρόπο.
Δεν εξηγούν ο ένας τον άλλον. Απλώς αντέχουν μαζί μέσα στον ίδιο φουνγκτό, και
στέκονται μαζί.
Ο διάλογος δεν γίνεται μόνο με το στόμα.
Το να δέχεσαι τον ίδιο άνεμο μαζί, να περνάς την ίδια σιωπή μαζί — κι αυτό είναι
διάλογος.
Ακόμη και χωρίς λόγια, είναι διάλογος.
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.