Διάλογος

Όλη η επιφάνεια του πίνακα έχει το χρώμα του ξερού χόρτου.
Στη μέση στέκεται ένα δέντρο. Όλα τα κλαδιά γέρνουν προς τη μία πλευρά και φανερώνουν την κατεύθυνση του αόρατου ανέμου. Ακόμη κι όταν δεν φυσά τώρα, η κλίση τους μιλά για όλους τους ανέμους που πέρασαν.
Στον λόφο από κάτω βρίσκονται ένα άλογο κι ένας κουλουριασμένος άνθρωπος.
Είναι κοντά, αλλά δεν μιλούν. Το άλογο μπορεί να τρέξει, μα δεν τρέχει, κι ο άνθρωπος μπορεί να σηκωθεί, μα δεν σηκώνεται. Να μπορείς να φύγεις και να μένεις. Αυτή είναι η καρδιά του συντρόφου.
Μακριά, κάτω από τον ορίζοντα, περνά μια μικρή βάρκα κι ένα πουλί πετά χαμηλά. Ο ουρανός και η θάλασσα βυθίζονται στο ίδιο φως.
Ο άνθρωπος και το άλογο του πίνακα δέχονται τον ίδιο άνεμο, μένουν στον ίδιο τόπο και σκύβουν μαζί. Δεν εξηγούν ο ένας τον άλλον. Απλώς αντέχουν μαζί στον ίδιο τόπο και στο ίδιο κλίμα.
Ο διάλογος δεν γίνεται μόνο με το στόμα.
Να δέχεσαι μαζί τον ίδιο άνεμο. Να περνάς μαζί την ίδια σιωπή.
Και χωρίς λόγια, αυτό είναι διάλογος.
Ίσως ο πιο βαθύς διάλογος να είναι εκείνος χωρίς λόγια.