Dialog

Cały obraz ma kolor suchej trawy. Pośrodku stoi drzewo. Wszystkie gałęzie pochylają się w jedną stronę, wskazując kierunek niewidzialnego wiatru. Nawet gdy teraz nie wieje, ich pochylenie mówi o wszystkich wiatrach, które tędy przeszły. Niżej, na wzgórzu, są koń i skulony człowiek. Są blisko, lecz nie rozmawiają. Koń mógłby pobiec, ale nie biegnie; człowiek mógłby wstać, ale nie wstaje. Móc odejść, a jednak zostać — takie jest serce towarzysza. Daleko, poniżej horyzontu, przepływa mała łódź, a nisko przelatuje ptak. Niebo i morze toną w tym samym świetle. Człowiek i koń na tym obrazie przyjmują ten sam wiatr, trwają w tym samym miejscu i razem się pochylają. Nie objaśniają siebie nawzajem. Po prostu wspólnie wytrzymują w tym samym miejscu i klimacie. Rozmowa nie odbywa się tylko ustami. Razem przyjmować ten sam wiatr. Razem przechodzić przez to samo milczenie. Nawet bez słów to rozmowa. Być może najgłębsza rozmowa obywa się bez słów.