Na wietrze

Czarna skała leży długo rozciągnięta. Po lewej mała łódź. Po prawej jeden ptak. Ukośnie niesie ich wiatr. Niżej koń. Przy jego szyi opiera się człowiek. Koń się nie odsuwa. Spokojnie przyjmuje ten ciężar. Koń, człowiek, ptak — wszyscy są pochyleni. Ta zgodność nie jest przypadkiem. To jest podpis wiatru. Pod wiatrem, który wieje w jedną stronę, to, co wielkie, i to, co małe, oddaje ciało tej samej stronie. Pochylać się w tę samą stronę znaczy razem doświadczać tego samego. Wytrwać to nie tylko stać. To pochylać się razem, aby się nie złamać. Razem się pochylać można dłużej, niż samotnie stać prosto.