در باد

صخره‌ی سیاه
دراز کشیده است.
چپ، زورقی؛
راست، پرنده‌ای.
کج،
بر باد سوار است.
پایین اسبی است،
و بر گردنش
انسانی تکیه کرده.
اسب کنار نمی‌کشد.
آن سنگینی را
آرام می‌پذیرد.
اسب و انسان و پرنده
همه خمیده‌اند.
این هم‌آهنگی تصادف نیست.
امضای باد است.
زیر بادی که به یک سو می‌وزد
بزرگ و کوچک
تن را به یک سو
می‌سپارند.
به یک سو خمیدن؛
یعنی یک چیز را
با هم از سر می‌گذرانند.

تاب‌آوردن
تنها ایستادگی نیست.
برای نشکستن
با هم خمیدن است.
از تنها راست‌ایستادن،
با هم خمیدن
دیرپاتر است.