Ang Itim na Araw

Ang dagat
Ay umaalon sa kulay ng tuyong damo
Sa itaas, isang itim na araw
Nakalutang
Ngunit walang tinatanglawan
Isang munting bangka ang lumulutang sa alon
Sa ibaba, isang tao
Ang nakasandal sa munting kabayo ng Jeju
Hindi dahil walang liwanag
Ay naglalaho na rin ang buhay
Kahit sa ilalim ng itim na araw

Lumulutang ang bangka
Magkasandal ang kabayo at ang tao
At gumagalaw ang dagat hanggang wakas
Ang pag-asa ay hindi paghihintay sa liwanag
Kundi ang manatiling magkasandal
Kahit walang liwanag
Kahit itim ang araw,
hindi dumidilim ang pagiging magkapiling.