خورشید سیاه

دریا
به رنگ علف خشک می‌لرزد.
بالا خورشیدی سیاه.
هست،
اما هیچ‌چیز را روشن نمی‌کند.
قایقی کوچک بر موج‌هاست،
پایین انسانی
تن به اسبچه تکیه داده است.
اگر نور نباشد،
زندگی ناپدید نمی‌شود.
زیر خورشید سیاه نیز
قایق شناور است،
اسب و انسان به هم تکیه می‌دهند،
دریا تا پایان حرکت می‌کند.
امید انتظارِ نور نیست.
حتی بی‌نور،
به هم تکیه دادن و باقی ماندن است.
در روزی که خورشید سیاه است،
کنار بودن سیاه نمی‌شود.