امید، اراده، صلح و عشق

خورشید هست،
اما جهان روشن نیست.
در چپ، دو تن
به هم تکیه داده نشسته‌اند،
و اسب خاموش در کنارشان می‌ماند.
در میان، انسانی
دو بازو را به سوی آسمان بلند می‌کند.
این حرکتِ شادمانی نیست.
حرکتِ کسی است که در روزهای تاریک نیز
نمی‌خواهد امید را رها کند.
کلاغ می‌گذرد
و باد نمی‌ایستد.
اما انسان
تا پایان دست‌ها را پایین نمی‌آورد.
امید
باور به روز روشن نیست؛
در روز تاریک نیز
دست به سوی آسمان برداشتن است.
آدمیان و اسبِ کنار او
آن دست را می‌نگرند.
چون چشمانی مراقب‌اند،
دست پایین نمی‌آید.