Artwork text
خورشید هست،
اما جهان روشن نیست.
در چپ، دو تن
به هم تکیه داده نشستهاند،
و اسب خاموش کنارشان را نگاه میدارد.
در میان، انسانی
دو بازو را به سوی آسمان بلند میکند.
این حرکتِ شادمانی نیست.
حرکتِ کسی است که در روزهای تاریک نیز
امید را رها نمیکند.
کلاغ میگذرد
و باد نمیایستد.
اما انسان
تا پایان دستها را پایین نمیآورد.
امید
باور به روز روشن نیست؛
در روز تاریک نیز
دست به سوی آسمان برداشتن است.
آدمیان و اسبِ کنار او
آن دست را مینگرند.
چون چشمِ نگریستن هست،
دست پایین نمیآید.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی