Artwork text
Ο ήλιος επιπλέει,
μα ο κόσμος δεν είναι φωτεινός.
Οι δυο άνθρωποι αριστερά κάθονται ακουμπισμένοι ο ένας στον άλλον,
και το άλογο φυλάει το πλάι τους δίχως λέξη.
Στη μέση,
ένας άνθρωπος σηκώνει τα δυο του χέρια στον ουρανό.
Δεν είναι χειρονομία χαράς.
Είναι η χειρονομία εκείνου
που δεν θέλει να αφήσει την ελπίδα,
ακόμη και μέσα σε μια σκληρή ιστορία.
Το κοράκι περνά,
κι ο άνεμος δεν σταματά.
Μα ο άνθρωπος δεν κατεβάζει ποτέ τα χέρια του.
Ίσως η ελπίδα δεν είναι να πιστεύεις σε μια φωτεινή μέρα,
αλλά να σηκώνεις το χέρι στον ουρανό
ακόμη και σε μια σκοτεινή μέρα.
Έργο 70 · «Ο μαύρος ήλιος» · 1985 · μέση περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.