Hoop, wil, vrede en liefde

De zon staat aan de hemel,
maar de wereld is niet licht.
Links zitten twee mensen
tegen elkaar geleund,
het paard blijft zwijgend bij hen.
In het midden heft een mens
beide armen naar de hemel.
Het is geen gebaar van vreugde.
Het is een gebaar dat ook in donkere dagen
de hoop niet wil loslaten.
De kraai gaat voorbij,
de wind houdt niet op.
Maar de mens
laat zijn armen tot het einde niet zakken.
Hoop is niet
in heldere dagen geloven.
Het is ook op donkere dagen
je handen naar de hemel heffen.
De mensen en het paard naast hem
kijken naar die handen.
Omdat er ogen zijn die kijken,
zakken de handen niet.