Artwork text
Ολόκληρη η εικόνα κυματίζει σ’ ένα ξερό φως.
Σαν κύμα, σαν κάμπος,
όλο ένα υφάδι στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Στη μέση του,
ένα άλογο κι ένας άνθρωπος,
μπλεγμένοι σαν μαύρος όγκος,
κρατούν ο ένας τον άλλον.
Ψηλά επιπλέει ένας ξερός ήλιος.
Κάτω από αυτό το φως,
ό,τι περίμενε για ώρα χάνει την κίνησή του.
Ο άνθρωπος και το άλογο πετρώνουν
έτσι ακουμπισμένοι.
Δεν φεύγουν.
Δεν αφήνουν.
Και στο τέλος γίνονται ένας όγκος πέτρας.
Είναι η μορφή μιας καρδιάς
που δεν μπόρεσε να αποσύρει την αναμονή της,
ακόμη κι αφού έγινε πέτρα.
Έργο 69 · «Ελπίδα, θέληση, ειρήνη και αγάπη» · 1994 · μέση περίοδος
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.