Οπτασία

Ολόκληρη η εικόνα κυματίζει σ’ ένα ξερό φως.
Σαν κύμα, σαν κάμπος,
όλο ένα κιτρινωπό υφάδι.
Στη μέση του,
ένα άλογο κι ένας άνθρωπος,
μπλεγμένοι σαν μαύρος όγκος,
κρατούν ο ένας τον άλλον.
Ψηλά επιπλέει ένας ξερός ήλιος.
Κάτω από αυτό το φως,
ό,τι περίμενε για ώρα χάνει την κίνησή του.
Ο άνθρωπος και το άλογο πετρώνουν
έτσι ακουμπισμένοι.
Δεν φεύγουν.
Δεν αφήνουν.
Και στο τέλος γίνονται ένας όγκος πέτρας.

Είναι η μορφή μιας καρδιάς
που δεν μπόρεσε να αποσύρει την αναμονή της,
ακόμη κι αφού έγινε πέτρα.

Η αναμονή έμεινε
περισσότερο από το σώμα.