خیال‌نما

نوری خشک
سراسر تصویر پیچ‌وتاب می‌خورد.
گویی موج است،
گویی دشت،
همه‌جا رگه‌های زرد.
در میان آن،
اسبی و انسانی
چون توده‌ای سیاه در هم پیچیده
یکدیگر را گرفته‌اند.
بالا خورشیدی خشک است.
زیر این نور،
آنچه دیرزمانی انتظار کشیده
حرکت خود را از دست می‌دهد.
انسان و اسب
تکیه‌داده سخت می‌شوند.
نمی‌توانند بروند،
نمی‌توانند رها کنند،
و سرانجام یک تکه سنگ می‌شوند.
شکلِ دلی است
که حتی سنگ شده نیز
انتظار را وانمی‌گذارد.
انتظار بیش از تن
دوام آورد.