Guniguni

Punô ang larawan
Ng tuyong liwanag na umaalon
Parang alon
Parang parang
Pawang madilaw na himaymay
Sa pinakagitna nito
Isang kabayo at isang tao

Magkabuhol sa itim na tipak
Magkahawak sa isa't isa
Sa itaas, nakalutang ang tuyong araw
Sa ilalim ng liwanag na ito
Ang matagal nang naghihintay
Ay nawawalan ng galaw
Ang tao at ang kabayo
Ay tumitigas habang magkasandal
Hindi makaalis
Hindi makabitaw
Sa wakas ay nagiging isang tipak na bato
Kahit naging bato
Hindi nabitawan ang paghihintay
Ito ang anyo ng pusong iyon
Mas matagal nanatili ang paghihintay
kaysa sa katawan.