Ang Mataas na Tono

Isang puno
Ang nag-uunat ng katawan
Patungo sa langit
Hindi ito punong tuwid na lumaki
Kundi punong matagal na nagtiis sa hangin
At paulit-ulit na bumaluktot
Sa dulo ng baluktot na katawang iyon
Dalawang ibon ang lumilipad paitaas
Upang hindi lumubog sa parang
Upang hindi mabaon sa hangin
Umaawit sila sa pinakamataas na tono
Na buháy sila
Na narito sila
Upang ang tinig na iyon
Ay umabot hanggang dulo ng langit
Ang mataas na tono
Ay tinig na nagtutulak paitaas ng sariling pag-iral
Upang hindi maglaho hanggang wakas
Kahit nakabaon sa lupa ang katawan
At naiwan sa lupain ng pagkatapon
Ang tinig ay nakaaalis sa katawan
At nakaaakyat hanggang sa dulo
Ng hungkag na langit
Ang pagaspas na iyon ng pakpak
Ay hindi hiwalay sa puno
Ito ang isang tonong buong buhay
Na kinupkop ng baluktot na katawan
Na sa wakas ay nagkapakpak