Artwork text
ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ตั้งร่างยาวขึ้น
มุ่งสู่ฟ้า
ไม่ใช่ต้นไม้ที่เติบโตตรง
แต่คือต้นไม้ที่ทนลมนาน
คดแล้วคดอีก
จากปลายร่างที่คดงอนั้น
นกสองตัวบินขึ้น
เพื่อไม่จมลงในทุ่ง
เพื่อไม่ถูกลมกลบ
มันร้องด้วยเสียงสูงที่สุด
ว่ายังมีชีวิตอยู่
ว่าอยู่ที่นี่
ให้เสียงนั้น
ไปถึงปลายฟ้า
เสียงสูง
คือเสียงที่ผลักการมีอยู่ของตนขึ้นไป
เพื่อไม่ให้หายไปจนสุด
แม้ร่างปักอยู่ในดิน
และยังอยู่ในแดนเนรเทศ
เสียงก็ออกจากร่าง
และขึ้นไปได้
ถึงปลายฟ้าว่างเปล่า
การกระพือปีกนั้น
ไม่ได้แยกจากต้นไม้
แต่มันคือเสียงหนึ่ง
ที่ร่างคดงอเก็บไว้ทั้งชีวิต
ในที่สุดได้ปีก
Key context
พยอน ชี-จี เป็นจิตรกรเกาหลีสมัยใหม่และร่วมสมัย ผู้มองภูมิภาวะ Fūdo ของเชจูไม่ใช่ฉากหลัง แต่เป็นเงื่อนไขของการดำรงอยู่ ความโดดเดี่ยว การรอคอย ลม และสีของหญ้าแห้ง ก่อรูปเป็นสมัยใหม่นิยมเกาหลีแบบท้องถิ่น-สากลที่หยั่งรากในสถานที่และเปิดสู่โลก
จิตรกรเชจูญี่ปุ่นโซลบีวอน (สวนลับชางด็อกกุง)ยุคสมัยใหม่ยุคร่วมสมัยศิลปะวิจิตรศิลป์