Artwork text
Ένα δέντρο στήνει το σώμα του ψηλά
και στρέφεται στον ουρανό.
Δεν είναι δέντρο που μεγάλωσε ίσιο.
Είναι δέντρο που λύγισε και ξαναλύγισε
αντέχοντας για καιρό τον άνεμο.
Από την άκρη εκείνου του λυγισμένου σώματος
πετούν ψηλά δυο πουλιά.
Για να μη βυθιστούν στον κάμπο,
για να μη θαφτούν στον άνεμο,
κράζουν με την πιο ψηλή νότα.
Πως είναι ζωντανά,
πως είναι εδώ,
ώστε εκείνος ο ήχος να φτάσει
ως την άκρη του ουρανού.
Η ψηλή νότα είναι ήχος
που σπρώχνει την ύπαρξή του προς τα πάνω
για να μη χαθεί ποτέ.
Κι αν το σώμα μένει καρφωμένο στη γη,
στον τόπο της εξορίας,
ο ήχος μπορεί να αφήσει το σώμα
και να ανέβει ως εκεί που είναι ο άδειος ήλιος.
Εκείνο το φτεροκόπημα δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το δέντρο.
Είναι μια νότα
που το λυγισμένο σώμα κρατούσε μέσα του
μια ολόκληρη ζωή,
και που απέκτησε επιτέλους φτερά.
Έργο 83 · «Μακρύς, ατέλειωτος καημός» · 1981 · πρώιμη περίοδος
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.