Η ψηλή νότα

Ένα δέντρο στήνει το σώμα του ψηλά
και στρέφεται στον ουρανό.
Δεν είναι δέντρο που μεγάλωσε ίσιο.
Είναι δέντρο που λύγισε και ξαναλύγισε
αντέχοντας για καιρό τον άνεμο.
Από την άκρη εκείνου του λυγισμένου σώματος
πετούν ψηλά δυο πουλιά.
Για να μη βυθιστούν στον κάμπο,
για να μη θαφτούν στον άνεμο,
κράζουν με την πιο ψηλή νότα.
Πως είναι ζωντανά,
πως είναι εδώ,
ώστε εκείνος ο ήχος να φτάσει
ως την άκρη του ουρανού.
Η ψηλή νότα είναι ήχος
που σπρώχνει την ύπαρξή του προς τα πάνω
για να μη χαθεί ποτέ.
Κι αν το σώμα μένει καρφωμένο στη γη,
στον τόπο της εξορίας,
ο ήχος μπορεί να αφήσει το σώμα
και να ανέβει ως την άκρη του άδειου ουρανού.
Εκείνο το φτεροκόπημα δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το δέντρο.
Είναι μια νότα
που το λυγισμένο σώμα κρατούσε μέσα του
μια ολόκληρη ζωή,

και που απέκτησε επιτέλους φτερά.