Artwork text
Sebatang pokok
menegakkan tubuhnya panjang
menghadap langit.
Bukan pokok yang tumbuh lurus.
Pokok yang lama menanggung angin,
bengkok, dan bengkok lagi.
Dari hujung tubuhnya yang bengkok itu
dua ekor burung berlepas terbang.
Supaya tidak tenggelam ke dalam padang,
supaya angin tidak menelan suara mereka,
mereka berseru dengan nada paling tinggi.
Bahawa mereka hidup,
bahawa mereka di sini —
agar suara itu sampai
hingga ke hujung langit.
Nada tinggi
ialah suara yang menolak naik kewujudan
supaya tidak lenyap hingga ke akhirnya.
Walau tubuh tertanam di tanah,
tinggal di bumi buangan,
suara boleh meninggalkan tubuh
dan naik hingga ke tempat
matahari yang kosong itu berada.
Kepakan sayap itu
tidak terpisah daripada pokok.
Ia satu nada yang didukung tubuh yang bengkok itu
seumur hidupnya —
dan kini mendapat sayap.
Key context
Byun Shi-Ji ialah pelukis Korea moden dan kontemporari yang melihat Fūdo Jeju bukan sebagai latar, tetapi sebagai syarat kewujudan. Kesunyian, penantian, angin dan warna rumput kering membentuk modenisme Korea yang glokal, berakar pada tempat dan terbuka kepada dunia.