Wysoki ton

Jedno drzewo wyciąga ciało wysoko ku niebu. Nie jest to drzewo, które rosło prosto. To drzewo, które długo znosiło wiatr, gięło się i znów się gięło. Z końca tego wygiętego ciała wzbijają się dwa ptaki. Żeby nie utonąć w polu. Żeby nie zniknąć w wietrze. Krzyczą najwyższym tonem. Że żyją. Że są tutaj. Żeby ten dźwięk dosięgnął krańca nieba. Wysoki ton to głos, który wypycha własne istnienie ku górze, aby nie zniknąć do końca. Choć ciało tkwi w ziemi i zostaje na miejscu wygnania, dźwięk może opuścić ciało i wznieść się aż po kraniec pustego nieba. Ten lot skrzydeł nie jest oderwany od drzewa. To jeden ton, który wygięte ciało niosło przez całe życie, w końcu zyskał skrzydła.