Dokąd?

Wiatr ściera pole. Ściera drogę. Ściera ślady stóp. Ściera nawet kierunek powrotu. Jeden koń stoi z głową głęboko pochyloną. Dokąd iść? Przed nim siada jedna wrona. Ptak, który zna drogę. Ptak, który wędrował między tym światem a tamtym. Ale nie wskazuje drogi. Tylko siada naprzeciw konia. Nie odpowiadając, zostaje razem z nim. Istota, która zgubiła drogę, potrzebuje czasem nie drogi, lecz kogoś obok. Stać w miejscu, nie dając się porwać wiatrowi. To bezradne zatrzymanie jest jedyną godnością możliwą na tym polu.