Wrona i ja

Leżę na ziemi i odkładam cały swój ciężar. Zmęczenie przeżytych dni. Żal za źle wybraną drogą. Jedna wrona spokojnie patrzy na mnie z góry. W jej czarnych oczach nie ma osądu. Nie ma też pytania. Świat wciąż pyta, kim jestem. Ale wrona nie pyta. Po prostu zostaje przy mnie i sprawia, że nie jestem sam. Kiedy patrzymy długo, ja zaczynam przypominać wronę, a wrona zaczyna przypominać mnie. Patrzymy na to samo niebo nad tą samą ziemią. Nawet gdy słońce zachodzi, serce staje się trochę lżejsze. Poznać wzajemną samotność bez słowa. To jest rozmowa między wroną a mną. Być przy kimś, nie pytając. Także ludziom to przychodzi najtrudniej i za to są najbardziej wdzięczni.