Dol Hareubang i wrony

Dol hareubang, kamienny starzec z Czedżu, nie porusza się. Wrony są w nieustannym poruszeniu. Dol hareubang oddaje ptakom swoją głowę. Ptaki spokojnie na niej odpoczywają. Nad kamiennym murem gromadzi się czarna grupa. Daleko na morzu wypłynęła łódź. Dol hareubang nie śledzi jej wzrokiem. Po prostu trwa na miejscu, do którego ona ma wrócić. W deszczu i wietrze, przez niezliczone wschody i zachody słońca, czeka w tym samym miejscu. Nie ruszając się, czeka na tego, kto odszedł. Nie mówiąc, oświetla drogę powrotu. Czekanie ma również taki sposób.