Artwork text
Ο Ντολχαρμπάνγκ δεν κινείται.
Τα κοράκια σαλεύουν ακατάπαυστα.
Ο πέτρινος φύλακας παραχωρεί το κεφάλι του στο πουλί, και το πουλί ξεκουράζεται
ήσυχο πάνω του.
Πάνω από την πέτρινη μάντρα μαζεύεται ένα μαύρο σμήνος, και μακριά στη θάλασσα
έχει βγει ένα καΐκι.
Ο Ντολχαρμπάνγκ δεν ακολουθεί εκείνο το καΐκι.
Μόνο φυλάει τον τόπο της επιστροφής.
Δέχεται βροχή και άνεμο.
Κι όσο ανατέλλει και δύει ο ήλιος, περιμένει στον ίδιο τόπο.
Με το να μην κινείται, περιμένει εκείνον που έφυγε.
Και με το να μη μιλά, φωτίζει τον δρόμο της επιστροφής.
Έργο 60 · «Το κοράκι κι εγώ» · 1979 · πρώιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.