Ο Ντολ Χαρουμπάνγκ και τα κοράκια

Ο Ντολχαρμπάνγκ δεν κινείται. Τα κοράκια σαλεύουν ακατάπαυστα. Ο πέτρινος φύλακας παραχωρεί το κεφάλι του στο πουλί, και το πουλί ξεκουράζεται ήσυχο πάνω του. Πάνω από την πέτρινη μάντρα μαζεύεται ένα μαύρο σμήνος, και μακριά στη θάλασσα έχει βγει ένα καΐκι. Ο Ντολχαρμπάνγκ δεν ακολουθεί εκείνο το καΐκι. Μόνο φυλάει τον τόπο της επιστροφής. Δέχεται βροχή και άνεμο. Κι ενώ ο ήλιος ανατέλλει και δύει αμέτρητες φορές, περιμένει στον ίδιο τόπο. Με το να μην κινείται, περιμένει εκείνον που έφυγε. Και με το να μη μιλά, φωτίζει τον δρόμο της επιστροφής. Κι η αναμονή έχει έναν τέτοιο τρόπο.